Kültür kavramı için kullanılan bütün bu ön ekler, bu kavramın anlamını değiştir-diği gibi, inter-kültürel , yani kültürlerarası kavramının da sınırlarını çizmiş oluyor. Günümüzde, çeşitli kültürlerin kesiştiği bir dörtyol ağzına gelindiğine göre, kültürlerarası etkileşimin sanat alanında getirdiği yeni denemelerin sınırlarını da kesin bir biçimde çizmek gerekiyor. Patrice Pavis, Tiyatro konusunda altı belirgin gurup veriyor . Kültürlerarası tiyatro: Bu tiyatro anlayışında, birbirinden farklı kültürlerin tiyatro uygulamalarını bilinçli bir yolda karıştırarak melez biçimler elde edilir. Bu melezleştirme işleminde kaynaklardan alınan özgün biçimler genellikle bir sentez içinde ediyip gider. Amerikan seyircisi için geleneksel Bali tiyatrosunun öğelerini uyarlayan Taymor, Emig ve Pinder , Hint ve Japon tiyatro geleneklerinden yararlanan Brook, Mnouchkine ve Barba bu kategori içindedir. Ayrıca, Kuzey Amerika bağlamında The Dragon Trilogy (Ejder Üçlemesi) ile Robert Lepage, The Warrior Ant (Savaşçı Karınca) ile Elisabeth LeCompte, John Jesurun, Winston Tong, Hou Hsiao-Hsien, müzik alanında, David Byrne, Philip Glass, Bob Telson ve Europeras I and II ile John Cage bu kategoriye eklenebilir.
    Çokkültürlü tiyatro: Avustralya ve Kanada gibi, çeşitli etnik guruplar arasındaki ekileşime sahip çok uluslu ülkelerde, tiyatro çeşitli dillerde, değişik kültürde olan seyirciye oynanmaktadır . Bu tür bir etkileşim, ancak devletin farklı kültürden ya da ulustan toplulukları tanıyıp ulusallık kimliğinin arkasına saklanmadan onların birbiriyle kaynaşmasını özendiren siyasal sistemlerde mümkün olabilir. Yabancı işçi çalıştıran Fransa ile Almanya'da da çokkültürlü tiyatro girişimleri olmuş, ama bunlar önemli sonuçlar getirmemiştir. Böyle bir tiyatronun gelişmesi için bir mozaiğin varolmasına karşın, bu ülkelerde otoriteler bununla ile pek ilgilenmemişlerdir.
    Kültürel kolaj: Bu tür çalışmalarda, tarih dilimleri gözetilmeksizin, çeşitli kültürlerden alınan birtakım kolektif imgelerin bir araya getirilmesi yer alır. Bu birleştirme bazan yarı sürrealist bir görünüm getirir. Bu tür tiyatro için, James Brandon, Suzuki Tadaşi'nin çalışmasını örnek verir: antik bir tapınak üstünde bu görünüşle soyut bir uyum gösteren bir Marlboro reklâmı ya da Troya'da söylenen bir pop şarkısı ile müziği? Suzuki, kültürel parçalardan oluşturduğu çalışmalarında postmodern bir işleme girişmiştir . Bu kültürel kolajlar, hernekadar estetik yönden çok etkili ve güzel yapımların ortaya çıkmasını sağlamışlarsa da, borçlandıkları kültürleri anlamıya çalışmamışlardır. Kaynak kültürlerin etnolojik işlevlerini dikkate almadan yalnız biçimleri ve teknikleri ile ilgilenmişlerdir. Kültürel kolajla uğraşan Lavelli ya da Suzuki gibi yönetmenlerin herhangi bir hümanist yaklaşımları yoktur. Yukardaki üçü dışında, aynı olgu içinde, ama oldukça özel bir bakış açısı içinde hareket eden üç guruptan daha sözedilebir. Sinkretik tiyatro: birbirine karşıt ilkelerin, düşüncelerin, hareketlerin, inanç-ların uyumlu bir biçimde kaynaştırılmasını içeren syncretism sözcüğünden, Chris Balme tarafından 1995'te türetilmiştir. Derek Walcott'un ya da Wole Soyinka'nın çalışmalarında olduğu gibi, çıkış noktası, çeşitli kültürel gereçlerin, uyumlu bir biçimde kaynaştırılarak yeni biçimlere varılmasını hedefliyen bir tiyatro anlayışıdır.
    Postkoloniel tiyatro: 'sömürgecilik sonrası' tiyatro çalışmalarında, bir yerin sömürgeleşmeden önceki ya da sömürge oluşu sırasındaki özgün kaynaklar ele alınarak dil, dramaturgi ve gösteri karışımları ile ona yeni bir perspektiv kazandırma işlemi izlenir. "Dördüncü Dünya Tiyatrosu": sömürgeleşmeden önceki kaynak kültürlerin yazarlarını ve yönetmenleri bu gurup içindedirler. Bunlar, Yeni Zelanda'daki Maori 'ler, Avustralya'daki Aborijinler ya da Kanada ve Amerika'daki kızılderililer gibi emperyalist kültürlere oranla azınlık kültürlerinin sanatçılarıdırlar.
    Bir ülkede çeşitli etnik gurupların olması, o ülkede mutlaka çokkültürlü bir gelişim olduğunu göstermez. Gelenekler ve karakteristikler, etnik gurupların emilerek (asimilasyonu ile) yumuşatılmasına ve çoğunluğa uymalarına yol açabilir. Bazı etnik guruplar da getto mantığı içinde kendi içlerine kapanabilirler. Daha iyi, hoşgörülü, barış içinde bir dünya için globalleşmede ne asimilasyon, ne de getto tutukluluğu çare değildir. Avrupa Birliği'ne yöneliş, Latin Amerika ve Afrika ülkelerinin ortak pazara doğru gidişleri, ülkemizin başını çektiği Karadeniz ortak pazarı kültür alışverişini getirecekse de bu daha çok kültürün mala dönüşerek transferini gerçekleştirecektir. Çünkü henüz ulusallık evresinde olan ve kültürlerarası aşamaya ulaşmamış bu ülkeler, ekonomileri açısından turistik kültürü yeğliyeceklerdir. Hatta bazan kültürel etkileşime iyi gözle bakılmayacaktır. Bu yazımdan da anlaşılacağı üzere, ben, bir kültürün bir başkası üzerindeki baskısına ve kültürün egzotik ya da yeni bir moda olduğu için alınmasına karşıyım. Aynı şekilde, her şeyin geçmiş saplantısı ve kalıplarını benimsiyen müze kültürünün de gereksizliğine inanıyorum. Kültürel ilişkide tek yanlı etki de bütünleşmenin en büyük engelidir. Kültürel ilişki yerine, kültürel etkileşim ve alışveriş olmalıdır. Ancak bu da yeterli değildir. Kürüselleşmeye doğru adımını atmış olan insanların kendi kültürlerini çağa uygun bir biçimde geliştirip geleneksel kaynaklardan aldıklarını çağdaş sentezlerle geliştirmeleri zorunludur.
    Kültürlerarası özümsemenin ve alışverişin geleceği, bireyler ve toplumlar arasındaki yakınlaşmada ve birlikteliktedir; ortak düşüncelerle birbirini anlayıştadır. Bu ortaklaşmada elbette birçok kültürel farklar ortaya çıkacaktır. Ama işte bu farklar kültürlerarası sentezleri ortaya çıkartacaktır. Böylece, kültür adamlarının (sanatçıların ve bilim adamlarının) yenilenmeleri, zenginleşmeleri ve çok renkli bir dünya mozağini ortaya çıkarmaları mümkün olabilecektir. Kendi geleneksel kaynaklarımız çıkış noktasıysa, diğer kültürlerle olan alışverişimiz de geleceğimizdir.