Hayırdır?...
Geçtiğimiz günlerde iki mektup aldım.
Birinci mektup Turgay' dan. Hayata hitaben yazılmış bir dilekçenin altını imzalamıştık birlikte. Biri yetmedi, ikincisini imzalamaya çalışıyoruz şimdilerde. İlk dilekçenin adı “Ful Yaprakları” ydı. Yerine ulaştı sanırım. İkincisinin başlığı “Kıyamet Suları”. Umarım kaderi ismine benzemez .
 
Turgay' ın mektubunu anlatmak istemiyorum burada. Zaten mektup açık. İsteyen okuyabilir. Beni ağlattığını, düşündürdüğünü ve kendisini “imza” komşuluğunun ötesinde bir yerlere buyur ettiğini söylemekle yetinmek istiyorum.
 
Ben, ne yazık ki, hayatı ve mektupları duygularımla okumaya alışmışım. Deşifre uzmanlığını başkalarına bırakıyorum bir zahmet. Bu nedenle, oyunlarım hakkında da dip notlar düzmeyi sevmiyorum. Parantez içlerini izleyenler doldursun istiyorum. Ha, bir tek şunu eklemek istiyorum Turgay' ın mektubuna, “masumiyetin bireysel bir gereklilik olduğu günler daha güzel olmalı hepimiz için.”
 
İkinci mektup ise kendimden geldi. On küsur yıl önce yazılmış. En az on yaş daha gençmişim o mektubu hayali bir kuşun paçasına tutuşturup, kime yolladığımı bilmeden gökyüzüne uçurduğumda. Öylesine...
“Eskişehir'de mektubun var” dediler. Koştum aldım. Demek ki oraya düşürmüş sarsak güvercin.
On küsur yıl geçmiş ha?!..
Oysa her on yıl, onlarca yepyeni kıyamet yaşatıyor hepimize. Ben de eksik kalmadım tabi. Taptaze kıyametler ekledim kendi kişisel arşivime. Neyse ki, her enkazın üzerine, karınca inadıyla, yeni yeni güzellikler inşa edebiliyoruz.
 
Kendime yolladığım mektubu da anlatmayacağım burada.
Sadece alt metinde “gizli” ibaresi ile yollanmış, çok özel bölümü paylaşmak istiyorum sizlerle. “Özeldir” diyor ama neyse. Hayatının hiçbir evresinde “güzel adam asan ressam” durumuna düşme. Sadece infazları gör ve resmet o kadar. Sevgilerimle, Civan.
 
Ps: Tabi hala yaşıyorsan.
 
Ee bu yetti bana. “Kıyamet Suları” adlı mektup ve dilekçenin gerisini sizler çözün. Dedim ya, ben deşifre özürlüyüm. Bu nedenle de yorum yapamıyorum.