Okunma Sayısı: 248
05-05-2011 06:57
Genelde filmle ilişkilendirilen mimari tasvirleri görüyoruz. Mimari tasvirlerle dönem duyguları arasında paralel bir geçiş yapılıyor. Kadın, duvarlardaki sessizlikten söz ederek, mekanın insanlar üzerindeki ’kimliksizleştirme/ kimlikleştirme’ mantığı üzerine vurgu yapıyor. Ben, oyunu daha çok ’ dinlemeyi’ tercih ettiğim için retorik anlamda güzel duygularla salondan ayrıldığımı söyleyebilirim.
Kadının kimlik arayışı hem mekanla, hem sözleriyle örtüşüyor. Bir başka yerde bir başka insan olma hali. Hep aynı ruhsuz seslerden, kelimelerin anlamsızlığından ve otelin yalnızlığından söz ediyor. Bu genellemeleri oyun boyuca sürüyor.
Kadın ’otel’ le ’herhangi bir yeri ’ tasvir etmeye çalışıyor daha çok . Yani herhangi bir şekilde insanın içinde oluşan yalnızlık halinin karşılığı . Otel, kadının yalnızlığının ’Evsiz’ yansıması haline geliyor. ’Her yerde susun levhası var’ repliğini söylerken de duygu değişimi yaşadığını ve bunu biraz da ürkek bir öfkeyle söylediğini görüyoruz Güner’in.
Hikayeci ’de iç içe geçmiş açılar da birbiriyle paralel bir şekilde ilerliyor. Tüm öykü bir kadının anlatımına dek özetlenmiş oluyor.
Işık kullanımı da illüzyonda önemli bir öğe halini alıyor. Seyircide yarattığı duygu açısından yerine oturmuş bir oyun Hikayeci.
Sinema tabanlı olması bende herhangi bir çıkarıma yol açmadı. O yönüyle algılaya hiç kalkışmadım belki de. Tam anlamıyla tiyatral bir çalışma var karşımızda.
Hikayeci, festivalin ’farklı’larından... İyi Seyirler…
Tiyatro festivalinde Dot Tiyatrosu’ nun prodüksiyonu ’Hikayeci’ adlı oyun sadece Dot Tiyatrosu’ nun genel anlamda sergilediği oyunların dışında bir oyun olmasıyla değil; festivaldeki oyunların da dışında bir temsil olmasıyla dikkat çekti. Oyunu Murat Daltaban sahneye koydu. Alain Robbe Grillet’in senaryosunu yazdığı , Alain Resnais’ in yönetmenliğini yaptığı 1961 tarihli ’Geçen Yıl Marienbad’da’ filmini kaynak almış oyun. Oyun filmden karelerin sinevizyonun üzerine yansımasıyla ve Melike Güner’ in anlatımıyla duygusal bir atmosferde ilerliyor. Bir ’hikaye anlatma’ kurgusuyla Güner’ i şeffaf perdenin arkasında görüyoruz.
Genelde filmle ilişkilendirilen mimari tasvirleri görüyoruz. Mimari tasvirlerle dönem duyguları arasında paralel bir geçiş yapılıyor. Kadın, duvarlardaki sessizlikten söz ederek, mekanın insanlar üzerindeki ’kimliksizleştirme/ kimlikleştirme’ mantığı üzerine vurgu yapıyor. Ben, oyunu daha çok ’ dinlemeyi’ tercih ettiğim için retorik anlamda güzel duygularla salondan ayrıldığımı söyleyebilirim.
Kadının kimlik arayışı hem mekanla, hem sözleriyle örtüşüyor. Bir başka yerde bir başka insan olma hali. Hep aynı ruhsuz seslerden, kelimelerin anlamsızlığından ve otelin yalnızlığından söz ediyor. Bu genellemeleri oyun boyuca sürüyor.
Kadın ’otel’ le ’herhangi bir yeri ’ tasvir etmeye çalışıyor daha çok . Yani herhangi bir şekilde insanın içinde oluşan yalnızlık halinin karşılığı . Otel, kadının yalnızlığının ’Evsiz’ yansıması haline geliyor. ’Her yerde susun levhası var’ repliğini söylerken de duygu değişimi yaşadığını ve bunu biraz da ürkek bir öfkeyle söylediğini görüyoruz Güner’in.
Hikayeci ’de iç içe geçmiş açılar da birbiriyle paralel bir şekilde ilerliyor. Tüm öykü bir kadının anlatımına dek özetlenmiş oluyor.
Işık kullanımı da illüzyonda önemli bir öğe halini alıyor. Seyircide yarattığı duygu açısından yerine oturmuş bir oyun Hikayeci.
Sinema tabanlı olması bende herhangi bir çıkarıma yol açmadı. O yönüyle algılaya hiç kalkışmadım belki de. Tam anlamıyla tiyatral bir çalışma var karşımızda.
Hikayeci, festivalin ’farklı’larından... İyi Seyirler…
Etiketler:
Hikayeci
YAZARIN DİĞER YAZILARI
KULLANICI YORUMLARI
Bu habere hiç yorum yapılmamış. İlk yapan siz olun etkileşimi arttırın.
