Okunma Sayısı: 787
14-01-2011 10:44
Trabzon Devlet Tiyatrosu, “İstibdat Kumpanyası”, “Koca Ayak”, “Anılar” gibi oyunlardan sonra “Televizyon Cumhuriyeti” adlı komediyi sahnelemeye başladı.
İşlerimin yoğunluğu nedeniyle “Anılar” adlı oyunla ilgili yazamadım bir türlü. Hazır değinmişken, ufak bir parantez açmak isterim: Oyunda, Yahudi propagandası yapıldı diyerek bir takım çevreler, seyirciler tarafından yaygara kopartılmak istendi.
Oyunun sahnelenişiyle ilgili olumlu olumsuz eleştirilerim vardı tabii ki. Oyunu ele alsaydım, onları tek tek dile getirecektim… Fakat oyun metninde ya da sahneye uyarlanışında bir halka, etnik kökene yönelik bir aşağılama saptamadığım gibi, Yahudilere birtakım ayrıcalıklar yükleyerek propaganda yapılması da söz konusu değildi.
Bu tür söylemlerde bulunanların, oyun karakterlerinin sarf ettiği bir iki cümleyi cımbızlayarak ön yargılara kapıldıklarını düşünüyorum.
Ve “Televizyon Cumhuriyeti”… Ali Cüneyd Kılcıoğlu’nun yazdığı, Trabzon Devlet Tiyatrosu müdürü ve oyuncu Fatih Dokgöz’ün yönettiği oyunda; Sinem Şahin, M. Ceyhun Gen, Dilek Güven, Duygu Dokgöz, Kadri Özcan, Mesut Yüce, Zeynep Ekin Öner, Erşan Utku Ölmez ve Yiğit Gümüşada rol alıyor. Oyun, televizyonun izleyici üzerindeki olumsuz etkilerini oldukça komik bir dille ele alıyor. Bütünlüklü bir öyküsü yok, birkaç bölümden oluşuyor. Birbirinden bağımsız bölümlermiş gibi dursalar da, hepsinin altını çizdiği gerçekler, ana mesajı aynı.
Örneğin; her gün, her saat reyting kaygısı ön planda tutularak ve de magazinselleştirilerek yapılan haberlerle acıya, acı olaylara karşı duyarsızlaştırılan bir aileye yer veriliyor bir bölümde. Onların adında her yaş gurubundaki TV seyircisine aslında.
Televizyon Cumhuriyeti adlı oyun, sabah programlarını da haklı olarak topa tutuyor.
Biliyorsunuz, TV kanalları, sabahları kadın programlarıyla kuşatılmış durumda. Halktan kişilerin, özellikle sosyal ekonomik yönden mağdur olan kadınların sorunlarını ele alıyormuş gibi gözüküyorlar. Oysaki o programlarda her şey dallandırılıyor, reyting uğruna sulandırılıyor hatta. Çözüm yok, köklü bir çözüm arayışına gitme çabası yok.
O tür programların aslında kimin, kimlerin lehine yapıldığının altı çiziliyor oyunda. Eğitici işlevini göz ardı eden, insani değerleri hiçe sayan, kendi öz çıkarını ön planda tutan, kişilerin acı ve sıkıntıları üzerinden kazanç sağlamaya çalışan görsel medyayı, patronlarını eleştiriyor.
Dilek Güven, Mesut Yüce, Zeynep Ekin Öner ve Duygu Dokgöz’ün başarıyla canlandırdığı “Adalet Abla” adlı bölüm, olanca ilginçliğiyle bu tür programlardaki yüzeyselliği, düzeysizliği ve de sahibini küçülten asıl niyeti ortaya koyuyor. Bu bölümün belleklerde o derece canlı kalacak olması, rol dağılımındaki isabetli seçimden kaynaklanıyor. Dilek Güven’in, Adalet Abla kimliğine başarıyla bürünmesi.
Oyunun; gündemi saptıran, seyirciyi oyalayan, olanca zamanını almayı hedefleyen, emeği hiçe sayacak şekilde mesajlar veren, umut sömürüsü yapan bütün o niteliksiz dizilere, yarışma programlarına, çöpçatan rolü üstlenen programlara da ayrı ayrı göndermesi var.
Oyun, seçim öncesi politikacıların durumuna ve görsel medyanın tutumuna da komik bir dille ayna tutuyor. Güldürürken düşündürmeyi başarıyor, fakat ilk gün sahnelenişinden mi, oyunun henüz oturmayışından mıdır ne, beni rahatsız eden bir havası vardı.
Oyunun genelinde seyircinin ilgisini, dikkatini canlı tutmak ve aslında onu elden geldiğince “eğlendirmek” adına bir gayret sarf ediliyor. Oyunun doğasını zorlayıcı bir gayret. Söyleyecek sözü olan eleştirel bir oyunda, böylesi şeylere hiç gerek duyulmamalıydı.
Oyundaki dansözlü sahneyi de yadırgadım. Oyuncunun hareketleri, dansları neyse ne, diksiyonu eksik ve yetersiz kaldı. Profesyonel oyunculardan biri oynamalıydı o rolü. Çünkü ilk sahne, dolayısıyla da oyunun ilk dakikalarında olumsuz etki uyandırıyor.
Ceyhun Gen, Mesut Yüce, Zeynep Ekin Öner, Dilek Güven, Televizyon Cumhuriyeti’nde üstlendikleri rollerle izleyiciyi olumlu yönde şaşırtmayı başarıyorlar.
Sinem Şahin’i izlemesi ise benim için ayrı bir keyifti. Çünkü canlandırdığı karakterle çok iyi empati kuruyor. Öyle ki; büyülü bir pencere açılıyor ve onu akıp giden hayatın bir kesitinde, herhangi bir kadına ait hayatı yaşarken yakalıyormuşsunuz hissine kapılmanızı sağlıyor.
18.MART.2010
Televizyon Cumhuriyeti...
Trabzon Devlet Tiyatrosu, “İstibdat Kumpanyası”, “Koca Ayak”, “Anılar” gibi oyunlardan sonra “Televizyon Cumhuriyeti” adlı komediyi sahnelemeye başladı.
İşlerimin yoğunluğu nedeniyle “Anılar” adlı oyunla ilgili yazamadım bir türlü. Hazır değinmişken, ufak bir parantez açmak isterim: Oyunda, Yahudi propagandası yapıldı diyerek bir takım çevreler, seyirciler tarafından yaygara kopartılmak istendi.
Oyunun sahnelenişiyle ilgili olumlu olumsuz eleştirilerim vardı tabii ki. Oyunu ele alsaydım, onları tek tek dile getirecektim… Fakat oyun metninde ya da sahneye uyarlanışında bir halka, etnik kökene yönelik bir aşağılama saptamadığım gibi, Yahudilere birtakım ayrıcalıklar yükleyerek propaganda yapılması da söz konusu değildi.
Bu tür söylemlerde bulunanların, oyun karakterlerinin sarf ettiği bir iki cümleyi cımbızlayarak ön yargılara kapıldıklarını düşünüyorum.
Ve “Televizyon Cumhuriyeti”… Ali Cüneyd Kılcıoğlu’nun yazdığı, Trabzon Devlet Tiyatrosu müdürü ve oyuncu Fatih Dokgöz’ün yönettiği oyunda; Sinem Şahin, M. Ceyhun Gen, Dilek Güven, Duygu Dokgöz, Kadri Özcan, Mesut Yüce, Zeynep Ekin Öner, Erşan Utku Ölmez ve Yiğit Gümüşada rol alıyor. Oyun, televizyonun izleyici üzerindeki olumsuz etkilerini oldukça komik bir dille ele alıyor. Bütünlüklü bir öyküsü yok, birkaç bölümden oluşuyor. Birbirinden bağımsız bölümlermiş gibi dursalar da, hepsinin altını çizdiği gerçekler, ana mesajı aynı.
Örneğin; her gün, her saat reyting kaygısı ön planda tutularak ve de magazinselleştirilerek yapılan haberlerle acıya, acı olaylara karşı duyarsızlaştırılan bir aileye yer veriliyor bir bölümde. Onların adında her yaş gurubundaki TV seyircisine aslında.
Televizyon Cumhuriyeti adlı oyun, sabah programlarını da haklı olarak topa tutuyor.
Biliyorsunuz, TV kanalları, sabahları kadın programlarıyla kuşatılmış durumda. Halktan kişilerin, özellikle sosyal ekonomik yönden mağdur olan kadınların sorunlarını ele alıyormuş gibi gözüküyorlar. Oysaki o programlarda her şey dallandırılıyor, reyting uğruna sulandırılıyor hatta. Çözüm yok, köklü bir çözüm arayışına gitme çabası yok.
O tür programların aslında kimin, kimlerin lehine yapıldığının altı çiziliyor oyunda. Eğitici işlevini göz ardı eden, insani değerleri hiçe sayan, kendi öz çıkarını ön planda tutan, kişilerin acı ve sıkıntıları üzerinden kazanç sağlamaya çalışan görsel medyayı, patronlarını eleştiriyor.
Dilek Güven, Mesut Yüce, Zeynep Ekin Öner ve Duygu Dokgöz’ün başarıyla canlandırdığı “Adalet Abla” adlı bölüm, olanca ilginçliğiyle bu tür programlardaki yüzeyselliği, düzeysizliği ve de sahibini küçülten asıl niyeti ortaya koyuyor. Bu bölümün belleklerde o derece canlı kalacak olması, rol dağılımındaki isabetli seçimden kaynaklanıyor. Dilek Güven’in, Adalet Abla kimliğine başarıyla bürünmesi.
Oyunun; gündemi saptıran, seyirciyi oyalayan, olanca zamanını almayı hedefleyen, emeği hiçe sayacak şekilde mesajlar veren, umut sömürüsü yapan bütün o niteliksiz dizilere, yarışma programlarına, çöpçatan rolü üstlenen programlara da ayrı ayrı göndermesi var.
Oyun, seçim öncesi politikacıların durumuna ve görsel medyanın tutumuna da komik bir dille ayna tutuyor. Güldürürken düşündürmeyi başarıyor, fakat ilk gün sahnelenişinden mi, oyunun henüz oturmayışından mıdır ne, beni rahatsız eden bir havası vardı.
Oyunun genelinde seyircinin ilgisini, dikkatini canlı tutmak ve aslında onu elden geldiğince “eğlendirmek” adına bir gayret sarf ediliyor. Oyunun doğasını zorlayıcı bir gayret. Söyleyecek sözü olan eleştirel bir oyunda, böylesi şeylere hiç gerek duyulmamalıydı.
Oyundaki dansözlü sahneyi de yadırgadım. Oyuncunun hareketleri, dansları neyse ne, diksiyonu eksik ve yetersiz kaldı. Profesyonel oyunculardan biri oynamalıydı o rolü. Çünkü ilk sahne, dolayısıyla da oyunun ilk dakikalarında olumsuz etki uyandırıyor.
Ceyhun Gen, Mesut Yüce, Zeynep Ekin Öner, Dilek Güven, Televizyon Cumhuriyeti’nde üstlendikleri rollerle izleyiciyi olumlu yönde şaşırtmayı başarıyorlar.
Sinem Şahin’i izlemesi ise benim için ayrı bir keyifti. Çünkü canlandırdığı karakterle çok iyi empati kuruyor. Öyle ki; büyülü bir pencere açılıyor ve onu akıp giden hayatın bir kesitinde, herhangi bir kadına ait hayatı yaşarken yakalıyormuşsunuz hissine kapılmanızı sağlıyor.
18.MART.2010
Etiketler:
televizyon cumhuriyeti Trabzon Devlet Tiyatrosu
YAZARIN DİĞER YAZILARI
KULLANICI YORUMLARI
Bu habere hiç yorum yapılmamış. İlk yapan siz olun etkileşimi arttırın.
Fatma Babuşcu
...
İlgili Oyun
EN ÇOK OKUNAN YAZILARI